Interview met An Mei van Tongeren

Van droom naar EK-brons

Om te beginnen ben ik eigenlijk heel benieuwd wie An Mei van Tongeren is. Kun je wat meer vertellen over wat je in het dagelijks leven doet, en of je naast karate ook nog andere hobby’s hebt, of andere dingen die leuk zijn om te weten?

Ik ben An Mei van Tongeren, ik ben 16 jaar oud. En het liefste wat ik doe is karate. Verder heb ik niet echt hobby’s, ik houd van buiten zijn, spelen met mijn hond Timmy, en een beetje tekenen, Marvel en LEGO. Verder draait het bij mij inderdaad alleen om karate. Vooral nu ik geslaagd ben van school heb ik daar meer tijd voor.

Sinds wanneer beoefen je karate?

Sinds begin 2019, toen was ik 9 jaar oud.

Wat is de reden dat je ooit op karate bent gegaan?

Op de basisschool zag ik het voorbij komen en het leek mij wel gaaf.

Ben je toen naar een sportschool gegaan om proefles te doen? Hoe ging dat?

We hebben inderdaad in de buurt gekeken, en er zat een school in Zaltbommel. Daar heb ik een proefles gedraaid, en toen mocht ik meedoen. Toen vond ik het zo leuk dat ik ook wedstrijden wilde gaan doen. Het nadeel was wel dat corona ertussen zat. Maar daarna ben ik begonnen met wedstrijden als de Strijd der Elementen en vanencompetities. Later bleek ook dat er echt para wedstrijden waren. Dus toen zijn we daarnaar gaan kijken.

Ik kan me voorstellen dat het best lastig kan zijn om geschikte para wedstrijden te vinden. Klopt dat?

Ja, het is vooral moeilijk omdat er weinig mensen met een visuele beperking in Nederland en België zijn die aan karate doen. Sowieso zijn er niet heel veel over de wereld.

Mariska (moeder van An Mei): De regels zijn ook iets veranderd, ook bij kata. Met een bril meedoen mocht niet. Dus toen An Mei jong was en met regulier karate mee wilde doen was dat ook al lastig. Dus daarom is het fijn dat para nu zo in opkomst is.

Je bent een paar keer Nederlands Kampioen geworden. Had je al snel door dat je er talent voor had?

Dat duurde wel even.

Hoe vaak train je per week?

Op dinsdag, woensdag, donderdag en vrijdag. Maandag en zaterdag train ik in de sportschool en op de zondagen heb ik selectietrainingen. Dus eigenlijk de hele week.

Bij welke school zit je?

Karate Team Sonnema

Vind je het een leuke school? Is het een grote school?

Ja, ik vind het een erg leuke school. Het is geen grote school, er werken drie leraren.

Word je vanuit je school ook goed begeleid in het para karate?

Ja, eigenlijk wordt iedereen gelijk behandeld. Ze tikken mij wel eens extra aan, en ik krijg wel eens een extra instructie, maar dit geldt eigenlijk voor iedereen.

Dat lijkt me fijn, ik kan me voorstellen dat je je dan ook echt onderdeel van het geheel voelt.

Ja, dat klopt.

Je bent derde geworden tijdens het afgelopen EK in Frankfurt, waarvoor gefeliciteerd. Ik heb ook gezien dat er een crowdfunding was opgezet om je te helpen met het bekostigen van deelname aan toernooien als het EK. Kun je daar iets meer over vertellen? Hoe is dat van de grond gekomen?

Ja. Sinds dat we naar een wat hoger niveau zijn gegaan hebben we veel wedstrijden. Maar omdat er niet heel veel para wedstrijden zijn, vooral niet in Nederland, zijn de wedstrijden waar ik echt tegenstand heb meestal in het buitenland. Maar hier zijn natuurlijk kosten aan verbonden zoals vluchten, overnachtingen en inschrijfkosten. Dit is heel veel geld. We hebben een crowdfunding opgezet zodat we dit allemaal kunnen betalen.

Ik zag ook dat de crowdfunding best succesvol was.

Ja, en nu het EK achter de rug is en ik mijn diploma op zak heb zijn we ook aan het kijken of er misschien bedrijven zijn die mij willen sponsoren.

Hoe vind je het om zo veel te reizen voor wedstrijden? Zie je dan ook nog iets van de stad waar je bent? Of krijg je dat niet echt mee?

Als het kan proberen we vaak wel een dagje extra in te plannen om de stad te zien, maar heel vaak is het ook alleen vliegtuig, hotel, sporthal en dat was het. We doen het wel echt voor de wedstrijd.

Hoe is de aanloop naar een wedstrijd als het EK? Hoe werk je daar naartoe? Zijn er dan ook speciale trainingen? Of hanteer je het reguliere schema?

Eigenlijk pas je zo veel mogelijk kleine dingen aan van de kata’s die je wil draaien. In mijn geval train ik ook een aantal keer met masker. En in de laatste week pas je eigenlijk niets meer aan en train je om de kata’s bij te houden. Zo hebben we het dit keer gedaan. Ook doe ik veel krachttraining om stabieler te staan, en train ik veel op matten.

Zijn er ook kata’s of een stijl waar je echt in gespecialiseerd bent?

Het is grappig dat je dat vraagt. Mijn wedstrijdkata’s zijn Shitō-ryū, maar ik ben nu, na dit EK, wel aan het overstappen naar Shotokan. Maar tot nu toe blijven mijn westrijdkata’s Shitō-ryū, omdat er ook wel verschil in zit qua standen. De nieuwe kata’s ben ik nu aan het aanleren. Als deze op een gegeven moment op hetzelfde niveau of beter zijn als mijn Shitō-ryū kata’s stap ik pas over met mijn wedstrijdkata’s. Binnen Shitō-ryū heb je snelle kata’s en krachtige kata’s, ik ben meer gespecialiseerd in krachtige kata’s.

Hoe vond je alles om het EK heen, zoals het reizen met het team, en de opzet van het toernooi?

Ik vond het sowieso superleuk dat we één team waren. Ook vind ik met de trein reizen altijd leuk, dus dat was fantastisch. En ja, het toernooi zelf was gaaf om te zien. Ik moest het even in laten dalen. Het was ook erg duidelijk van opzet. Zo werd iedereen per categorie naar de mat geroepen, in plaats van drukte op de mat, dat was ik eigenlijk niet gewend en vond ik erg fijn. Zo’n groot toernooi had ik gelukkig al een keer meegemaakt in Venetië, dus qua grootte schrok ik er niet van. Maar hoe het in zijn werk ging was wel nieuw voor mij. Het was ook erg fijn dat er vanuit het team interesse in mij werd getoond en ik werd aangemoedigd. Dat was echt fijn.

Ben je zenuwachtig voor zo’n wedstrijd? Of blijf je hier vrij rustig onder?

Ik ben daar heel rustig in, maar op het moment dat ik de venue in loop voel ik wel zenuwen. Maar dit is voor mij juist goed omdat ik daar beter op presteer. De spanning geeft mij een boost.

Waren er veel deelnemers? Weet je dat?

Er was dit keer een grote para groep. Hoeveel dit er precies waren weet ik niet.

Hoeveel wedstrijden heb je gedraaid?

Twee wedstrijden, waarvan de eerste gelijk tegen de Europees Kampioene was, die ik met 0,3 punten heb verloren. De wedstrijd erna heb ik gewonnen. Mijn score van de dag was 37,9. Omdat ik de eerste wedstrijd met zo’n klein verschil had verloren, wilde ik de volgende wedstrijd ook echt graag winnen.

Hoe voelde het toen je de derde prijs in de wacht sleepte?

Echt fantastisch! Op dat moment doe je wat er in je opkomt, maar het besef kwam wel echt later. Ik heb na de wedstrijd met mijn leraar gebeld, die stiekem had meegekeken via een videoverbinding van vrienden die in de zaal zaten.

Had hij ook nog tips of instructies achteraf?

Nee, hij was vooral erg trots. Ik heb voorafgaand aan mijn wedstrijd met de Europees Kampioene nog wel gebeld om de strategie te bepalen.

Hoe was de prijsuitreiking? Was het besef toen al wel ingedaald?

Ja, op dat moment besefte ik het wel. Het was fantastisch, vooral toen de muziek werd afgespeeld en mijn naam werd omgeroepen.

Hoe waren de reacties op je karateschool de eerste training na het EK?

Echt gaaf. Op donderdag hebben we training met het wedstrijdteam van de school, en die hadden een verrassing voor me geregeld. Ze hadden een foto van mij en mijn medaille ingelijst, en een taart geregeld met dezelfde foto erop. Die dag hebben we gezellig met zijn allen in de kantine nagepraat. En iedereen wilde natuurlijk die grote medaille zien.

Ook bij de KBN zijn we erg trots op je prestatie, heel knap. Nogmaals gefeliciteerd!