Universitair onderzoekster Marit Hiemstra is op woensdag 28 februari 2024 naar een training bij Langstraat Karate ISK (Waalwijk) komen kijken van para karateka An Mei en haar buddy Ira Mijdam. Marit studeert aan de universiteit van Nottingham en doet doctoraal (PhD) onderzoek naar de dynamiek tussen de sporter met een visuele beperking en zijn of haar buddy.

Marit loopt zelf hard met een aantal visueel beperkte sporters. In haar dagelijkse bezigheden hoort zij al vaak hoe knap het is dat zij samen aan een lintje loopt en haar tijd hieraan spendeert. De wisselwerking en de verrijking voor beiden wordt vaak niet gezien. Men ziet het vaak eerder als een wat enge ervaring. Daarom is ze juist op zoek naar antwoorden.

Vaste buddy

An Mei geeft aan dat het juist erg fijn is als je een vaste buddy hebt. Je weet wat je kan verwachten en vooral het vertrouwen in elkaar is erg belangrijk. Dat je dan ook nog samen hele goede vrienden bent, maakt het alleen maar makkelijker. Dit betekent wel heel veel oefenen met elkaar. Precies weten wat je van elkaar kan verwachten en steeds een stapje dichterbij durven te komen om te toucheren. Zo bouw je het vertrouwen in elkaar op.

Zodra er een andere buddy voor haar staat, is het weer opnieuw uitzoeken wat je van elkaar kan verwachten. Dat is niet zomaar vanzelfsprekend. Je moet weer opnieuw vanaf het begin heel veel gaan oefenen met elkaar om elkaar zo goed mogelijk aan te voelen. Ira geeft daarop aan dat het eigenlijk vanzelf gaat. Het is juist geen last, maar je houdt gewoon rekening met elkaar. Het is vanzelfsprekend vindt zij. Veel plezier tijdens de lessen en wedstrijden, daar gaan ze voor!

Karate met een visuele beperking

Om Marit te laten ervaren hoe het is om karate te beoefenen met een visuele beperking, hebben de meiden haar een kata geleerd. Daarna heeft Rick Maas sensei het overgenomen en Marit laten ervaren hoe een uitleg in zijn werk gaat als je niets ziet en heeft zij het masker van An Mei opgezet. De uitleg moet veel meer verbaal maar ook fysiek. Omdat de sporter niets ziet, zal er veel met aanraken gewerkt worden om meer het gevoel van de juiste standen te krijgen. Dit gebeurt uiteraard met wederzijdse toestemming. Door alles wat er in de media speelt wordt het steeds lastiger om nog in goed vertrouwen afspraken te maken want zonder fysieke aanraking zal het voor de visueel beperkte sporter een stuk lastiger worden om mee te kunnen gaan in welke sport dan ook.

Al met al was het een leerzame les. Marit stond verbaasd hoe alles enorm verandert als je helemaal niets meer ziet. De kata leek niet meer hetzelfde en je bent echt aangewezen op iedereen om je heen. Vertrouwen is het sleutelwoord en het mooiste wat je kunt hebben en krijgen.